در شهر مریوان ٢۵ پاسدار کُرد و محلی زندگی می کردند، که اهل مریوان بودند و در مریوان خانه داشتند و تنها گناه آنها این بود که به انقلاب اسلامی ایران معتقد بودند و نمی خواستند از احزاب چپ متابعت کنند. در تاریخ ۲۳ تیرماه ۵٨ صدها نفر از مسلحین احزاب چپ وارد مریوان شدند و پاسداران را محاصره کردند و نیمی از آنها را کُشتند بقیه را مجروح و یا متواری کردند.
یکی از مجروحین پاسدار را با موزائیک سر بُریدند و جسد او را روی سنگفرش ها و اطاق ها کشاندند و نواری پهن از خون او همه جا را گلگون کرده بود. و در این صحنه جنایت، نه ارتشی وجود داشت، نه ژاندارمری و نه شهربانی، ولی احزاب چپ نمی توانستند حتی وجود ٢۵ مسلح بومی کُرد را که مخالف آنها بودند تحمل کنند، و این چنین وحشیانه آنها را قتل عام می نمایند. ولی هنگامی فرا می رسند که کار از کار گذشته بود، و لذا در پادگان ارتشی مریوان، چهار کیلومتر خارج شهر مستقر می شوند.
احزاب چپ برای اعتراض به ورود پاسداران به پادگان مریوان، مردم شهر را به اردوگاهی هشت کیلومتر خارج شهر بردند و زیر چادر جمع کردند، و جار و جنجالی به راه انداختند و چند هزار نفر از طرفداران آنها از سنندج به سوی مریوان به حرکت در آمدند و می خواستند که زن ها و بچه ها را به جلو انداخته به پادگان ارتشی مریوان حمله کنند، و نیروهای زیادی از کُردهای داخلی و خارجی همه مرتفعات پادگان را محاصره کردند، و پادگان به شدت متشنج شده بود.
دولت به من مأموریت داد که به مریوان بروم و قضیه را با صلح و صفا خاتمه دهم، من نیز همراه با سرتیپ فلاحی فرمانده نیروی زمینی با یک هلیکوپتر وارد پادگان مریوان شدم، در حالی که شهر در تصرف نیروهای چپی بود و محاصره دشمن هر لحظه تنگتر می شد و تشنجات منطقه بالا می گرفت.
ما مدت ده روز در مریوان ماندیم، و با فعالیت شبانه روزی و جلسات متعدد طولانی با همه اطراف، بالاخره موفق شدیم که قضیه مریوان را با صلح و صفا حل کینم. بزرگان شهر نظرات ما را نمی پذیرفتند، و احزاب چپ به شدت توطئه می کردند که خونریزی به راه بیاندازند و دامنه آشوب و اغتشاش بالا بگیرد.
و برنامه ما این بود که امنیت به منطقه باز گردد و حاکمیت دولت استقرار بیابد و مسلحی مزاحم دیگران نشود و هیچ حزبی امنیت شهر را به هم نزند، حتی آنها که کُشته داده اند حق انتقامگیری ندارند و فقط دادستان انقلاب و یا دادگستری حق رسیدگی به اتهامات مجرومین را دارند و بس.
مردم شهر نظرات ما را پذیرفتند، زیرا خواهان آشـوب و خونریزی نبودند، و نمی خواستند که جنگ در شهر آنها باعث تخریب و قتل بی گناهان شود و لذا از مسلحین احزاب چپ خواستند که شهر را ترک کنند و به حاکمیت دولت گردن گذاشتند و گروه گروه از زن ها و بچه ها از اردوگاه خارج شهر به خانه های خود باز گشتند و با سرور و شادمانی به کار و زندگی خود پرداختند، ولی در همان روز حدود ۳۵ نفر از چریک های فدایی خلق و احتمالا همراه بـا احزاب دیگر در پشت ساختمان دژبان مریوان که تلفن خانه هم بود، تحصن کردند و با این توافق مخالفت می نمودند!
