برچسب: آیت الله العظمی جعفر سبحانی

خشنودى و خشم نوعی انفعال روح در برابر حوادث است و انفعال از شئونات موجود مادى می‌باشد، اما خداوند ماده نیست و آثار ماده را ندارد.

مسأله تجسم اعمال از مسايل مربوط به جهانِ پس از مرگ و شاخه‌اى از پاداش و کیفر اخروى است و در بحث شهود و گواهان قيامت نيز راهگشاست،

خداوند عُزیر را صد سال ميراند، سپس دوباره‌ زنده كرد و از او پرسيد: چقدر در اينجا درنگ كرده‌اى‌؟ گفت: يك روز يا نيم روز. خدا فرمود: بلكه صد سال درنگ كرده‌اى.

پيامبر گرامى سفر با شكوه خود را از خانه خواهرش «امّ هانى» در مکه آغاز كرد و با مركب فضاپیمای بُراق به سوى «بيت المقدس» فلسطین روانه شد.

امام علی (ع) فرمود: «به خدا قسم، نه من دروغ مى‌گويم و نه آن كسى كه به من خبر داده دروغ گفته است، اين است شبى كه مرا وعده شهادت داده‌اند»

اویس قرنی بدون اینكه رسول خدا (ص) را ببيند، مسلمان شد و در زمره «تابعين» قرار گرفت. پيامبر (ص) فرمود: «اويس بهترين و نيكوكارترين تابعين است.»

دشنام و ناسزاگويى كه در لغت عرب به آن «سبّ‌» مى‌گويند، يكى از محرمات الهى است كه پيامبر گرامى (ص) به شدّت از آن نهى كرده است.

اذان به معناى اعلام است و در دين به معناى اعلام وقت نماز با الفاظ خاص می‌باشد. در سال دوم هجرى رسول خدا (ص) اذان را در مدینه تشريع کردند.

قریه فدک حاصلخيزى بود که در نزديكى خيبر قرار داشت. فدک پس از دژهاى خيبر محل اتّكاى «يهوديان حجاز» به شمار مى‌رفت.

علی (ع) زره بر تن كرد، «ذوالفقار» را حمايل نمود و هروله‌كنان به سوى دژ شتاب گرفت. در اين لحظه درِ خيبر گشوده شد و دلاوران يهود بيرون آمدند.

در سال دوازدهم بعثت، دوازده نفر از مدينه حركت كرده و با رسول خدا (ص) در عقبه گردنه‌ای نزدیک منی ملاقات نمودند و نخستين پيمان اسلامى را بستند.

رسول و نبى ناظر به دو گروه و دو صنف از پيامبران نيست، بلكه از نظر قرآن آنها گروه واحدى هستند که داراى دو حيثيت‌اند.

پيامبر اسلام 13 سال در مكه و 17 ماه در مدینه به سوى بيت المقدس نماز خواند. پس از مهاجرت به مدينه نیز به سوی قبله‌ يهوديان نماز می خواند.

محمد بن ابوبکر از قبیله بنی تمیم قریش و ملقب به عابد قریش بود. او یکی از خواص یاران امام علی (ع) محسوب می‌شد و به دیانت و نجابت شهره بود.

وقتی خبر اعدام طیب حاج رضایی و حاج اسماعیل رضایی توسط روزنامه‌ها به قم رسید که آن را با حروف درشت چاپ کرده بودند، همه متأثر شدیم.

وقتی امام تبعید شد، به تدریج اساتید از صحنه‌ مبارزه دور شدند و به درس و بحث طلبگی پرداختند. تنها عده‌ای از خواص شاگردان امام در میدان مبارزه ماندند.