در طول این چند قرن، یک چیز تغییر نکرده است: غیرت مردمان جنوب که هر بار، بی ‌آنکه در انتظار کسی بمانند، نخستین صف دفاع از ایرانمان را شکل داده‌اند.

ما پیامبران را ندیده‌ایم و نخواهیم دید، اما درباره آن‌ها خوانده‌ایم. آن‌ها مشق آدم حسابی‌ها بودند. در گمان من آقای خمینی و او شبیه آنها بودند.

یکی از همکاران مجلس به‌صورت جدی یا شاید نیمه‌طنز موضوعی را مطرح کرد و گفت: «سردار، یکی از خواهرزاده‌های شما از موقعیت شما استفاده می‌کند.»

پهپاد انتحاری شاهد ۱۳۶ به عنوان یک سلاح ارزان‌قیمت و در عین حال موثر به‌صورت کلی فضای جنگ‌های مدرن را عوض کرده و تحت تاثیر خود قرار داد.

نقل این خاطره، حال و هوای مجلس را عوض کرد و همۀ آقایان غیر ‌از دو نفر، به آقای خامنه‌ای رأی دادند. خود آقای خامنه‌ای ابتدا قبول نمی‌کرد.

شهید صیاد شیرازى به من تلفن کرد و گزارش اوضاع جبهه را داد. مى گفت الان هزاران سرباز و افسر عراقى صف بسته اند، براى این که بیایند و اسیر شوند!

بنده را به ساواک خواستند و گفتند: چرا شما راجع به بنی اسرائیل حرف می زنید؟ گفتم: آیه قرآن را معنا و تفسیر می کنم. گفتند: نه، این اهانت به اسرائیل است!

در میانه طوفان‌های شدید، مردمانی دیده شدند که با تمام توان، میله‌ پرچم را گرفته‌اند تا خم نشود. زنان و مردانی که ایستادند و اجازه ندادند پرچم پایین بیاید.

صدمین روز جنگ، یادآور مسیری مقدس است که با خون، مقاومت و ایستادگی طی شده است. صد روز نخست این نبرد نشان داد که ایران را نمی‌توان به زانو درآورد.

هنر امام راحل آن بود که با شناخت عمیق از اسلام و شرایط دنیای جدید و تلفیق آن با شجاعت و قیام، نظریه ولایت فقیه را که امتداد امامت بود، به متن تحولات آورد.