برچسب: سرلشگر سید محمد ولی قرنی

جنجالی تازه ای در تبریز به راه افتاد، سبب این جنجال مقاله ای بود به نام: بهانه ها را از دست خائنان باید گرفت، منتسب به آقای خلخالی بود.

دیدم تیمسار قرنی را غرقه به خون، به بیمارستان آورده‌اند! یک تیر به ران پا و تیر دیگری، به زیر جناق سینه ایشان خورده بود.

در قضیه فرقان در حداقل ممکن اعدام صورت گرفت. مقوله فرقان به‌ راحتی ریشه‌کن شد. برخی کسانی که اعدام شدند در پایان زندگی‌شان تائب بودند.

افسرهای ارشد را جمع کردم و گفتم: شما یک عمر شعار وطن‌پرستی دادید، امروز وطن شما در خطر است. کردستان که گلوی ایران است، جولانگاه دشمنان شده است.

تيمسار را بغل كردم و با ماشين به بيمارستان رساندم. تيمسار بی‌هوش نشده بودند و با اينكه ناله می‌كردند، می‌گفتند: تند نرو، چيزي نيست!

واقعا منقلبم کرد و خدا را شکر کردم که در حساس‌ترین شرایط و اول انقلاب که افراد نوعا تند و تیز بودند تحت‌ تاثیر احساسات عمل نمی‌کردم.

گودرزی یک کشیده بیشتر نخورد و همان ابتدای کار از مسیر بازداشت تا زندان اعتراف‌ کرد. بچه‌های گروه فرقان هم به توصیه گودرزی کم کم اطلاعات دادند.

فحش داد. بلند شدم و از زندان بیرون رفتم. کچویی زنگ زد و گفت: با آیتی چه کار کردی؟ آیتی با پاچه شلوارش خودش را دار زده و کُشته است.

امام برخلاف گروه های چپی و مارکسیستی که شعار انحلال ارتش را سر می دادند، می خواست از نیروهای متعهد ارتش برای سازماندهی مجدد آن استفاده کند.