برچسب: دفتر مطالعات جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی

آرم حسینیه ارشاد را زیرورو کرده و یکسری اسم ازش در آورده بود. می‌گفت از اسامی عمر و عثمان و ابوبکر استفاده شده! این موضوع را همه جا پخش کرده بود.

سلول ها را گذاشتم زیر میکروسکوپ و نگاه کردم. یک دفعه گفتم: خانم طایی ببین یکی دارد می تپد! از هیجان نمی دانستیم چه کار کنیم.

اجازه خواستند که به این علم ورود پیدا کنند. رهبری پاسخ جالبی دادند فرمودند: اهداف این علم را پیگیری بکنید و این ثروت را برای کشور بیافرینید.

عکس هایی به خانواده ها می دادیم تا در تشییع جنازه شهید استفاده کنند. تصاویر بعضی از پیکرهای شهدا را نمی شد به خانواده ها داد.

پنج شش قدمی که از آنها دور شدم، صدای مهیبی مرا چند متر پرت کرد. خمپاره ای زمین خورده بود. آن دو جوان سبزواری با چهره ای خونین روی زمین افتاده بودند.

چیزی که برای من تعجب داشت این بود که آقا (رهبری) یک سری نوار ردیف های آوازی ایران را تهیه کرده بودند، اینکه از کجا تهیه کرده بودند نمی دانم.

آقای سبزواری باهوش و آینده‌نگر بود. با همان تیزبینی‌اش، حساب کرده بود که اگر امام به کشور بیایند، اولین کاری که می‌کنند زیارت شهداست.

به دعوت آقای زورق عضو شورای شعر و موسیقی شدم. مهمترین اتفاقی که به نظرم در این دوره افتاد، باز شدن راه برای موسیقی پاپ در صدا و سیما بود.

رجایی با لحن تندی خطاب آقای غفوری فرد گفت: من الان کلی راجع به قشر مستضعف و تهیدست جامعه حرف زدم، چطور پای این سفره بشینم؟!

تا قبل از آن روز، بچه های سپاه به احمد بیان به چشم مطرب نگاه می کردند، ولی از آن روز به بعد، نگاه بچه های سپاه به او عوض شد.

نسخه‌ای که با عنوان «خمینی ای امام» پشت نوارهای سخنرانی امام آمد، کار یک جمع هفت هشت نفره بود. این نسخه در آرشیو تلویزیون هم نیست.

اثر را بردیم شورای فقاهت حضرت امام، پیش آقای راستی کاشانی. ایشان شنید و گفت: نه، قلقله دارد و حرام است. گفتم: شعر راجع به امام حسین است.

ناگهان یک نفر از میان جمعیت بلند شد و حرف‌های رکیکی به آیت الله بهشتی نسبت داد. بهشتی از مردم خواست او را آزاد بگذارند تا حرفش را بزند.

وقتی سلول‌های بنیادی ثبت شد، خیلی از مسئولان کشور نمی‌پذیرفتند. می‌گفتند: یا از خارج آورده‌اید یا اینکه دروغ است. ما نمی‌توانیم به این دانش دست پیدا کنیم.