دوران مبارزه

امام در یک برخورد تاریخی گفتند که: من تأیید نمی‌توانم بکنم، شما معتقد به مبارزه مسلحانه هستید، الان وقتش نیست، پیروز نخواهید شد.

گفتم: واجب است که از مبارزین اسلامی حمایت بکنم و حاضرم جزء آنها باشم و اگر این رابطه تشکیلاتی باشد، باید بشناسم که با چه گروهی هستم.

سید تقوی آزاد شد. هاشمی تمام لباس‌هایش را که زنش آورده بود و فاستونی خیلی عالی بود، همه را به تقوی داد. فقط عمامه سیاه نداشت بدهد. خیلی شیک رفت.

ما از داخل سلول‌ها سروصدای جشن‌ها را می‌شنیدیم و زندانیان علیرغم جوّ خشونت و وحشتی که بر زندان حکمفرما بود. مخالفت خود را با سر دادن ابیاتی اعلام کردند.

مجاهدین، شریعتی را خائن می دانستند. می گفتند: او خرده بورژوای سازشکار است. وگرنه چه دلیلی دارد که مقاله ضد کمونیستی او را در کیهان چاپ کنند.

پس از اینکه برخی افراد گروه گلسرخی اطلاعات خود را لو دادند، گلسرخی را به اوین بردند و شکنجه‌اش کردند. بعد به خاطر دفاعیاتش در دادگاه اعدامش کردند.

آقای مطهری گفت: ما با کمونیست‌ها هدف مشترک نداریم. اگر الآن جهت گیری‌های ما مشخص نشود، فردا که انقلاب پیروز بشود، اینها می‌گویند: حاجی انا شریک.

فرمودند: پیشنهاد من و آیت‌الله طالقانی این است که در تظاهرات دانشجویی نام امام را مطرح کنید تا خیزش دانشجویی شناسنامه مشخصی داشته باشد.

یکی از افسران مصطفی را بغل گرفته و به سوی من آمد. مصطفی را گرفتم و بوسیدم. کودک چون مدت طولانی از او دور بودم، مرا نشناخت و زد زیر گریه.

در مورد صلوات فرسـتادن بـرای آیـت الله خمینی، مطلبی نبود که آقای مهندس بازرگان به آن اعتراض کنند و به نظر من اگر نمی کردند بهتر بود.

دوباره به میدان شاه رفتم و با بچه‌ها سر مجسمه را پشت وانت باری انداختیم و به زارچ بردیم؛ سر بدقواره‌ای که اگر خود صاحبش بود، زنده‌اش نمی‌گذاشت.

تمام این دروغ ها به خاطر آن بود که نمی خواستم برای آقای جنتی که حالا پا به سن هم گذاشته بود دردسری درست شود و در زندان گیر بیفتد.

آقای آذری تصور می کرد که با تخریب مخالفان انقلاب، به انقلاب کمک می شود، در حالی که این کار ضربه به اصل انقلاب و سبب تاخیر در پیروزی آن می شد.

فاجعه مدرسه فيضيه روز بعد نيز تكرار شد و هدف آنان به خيال خودشان، مرعوب كردن مراجع و علما بود. ولی با اعلاميه مرحوم امام، آبروی شاه و دولتيان رفت.

آن روز که آل‌ احمد به محضر امام می‌رسد، کتاب «غرب‌زدگی» نیز در محضر ایشان بوده است. آل‌ احمد می‌پرسد: این پرت و پلاها را می‌خوانید؟

یک ماه در سلول انفرادی بودم که از تلخ ترین خاطرات من است. علاوه بر اهانت و شکنجه، انحراف عقیدتی و ارتداد مجاهدین، سختی این زندان را مضاعف می کرد.

شيخ احمد کروبی و شیخ منتظری را هم به آنجا آوردند. روی من به سوی دیوار بود. وقتی آنها را دیدم با خود گفتم: وای، الآن همه چیز خراب می شود.

آقای خمینی پرسید: من چه به آنها بگویم!؟ آن روحانی گفت: بگو ریششان را نتراشند. آقای خمینی ضمن یک نگاه تند به آن روحانی، سکوت معناداری کردند و چیزی نگفتند.

شایع کرده بودند که زمانی که بهشتی از آلمان برگشته، دو هواپیما اجناس لوکس برای منزلش آورده و در خانه‌ اشرافی زندگی می‌کند و دارای نوکر و کلفت است.

غزل یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور را با همان آهنگی که غلامحسین بنان، تصنیف تا بهار دلنشین آمده سوی چمن را خوانده است، تصنیف‌وار خواندم.

وقتی دیدم که ساواک من را شناسایی کرده تصمیم گرفتم فعالیت‌های خود را علنی کنم. دیگر علنی بین دانشجویان سخنرانی می‌کردم.