برچسب: سازمان مجاهدین خلق ایران (منافقین)

بعد از آزادی مهدی بخارایی از زندان خیلی تلاش کردم او را برگردانم که برنگشت و نهایتاً اعدام شد. البته اعدامش بخاطر عقیده‌اش نبود، به خاطر پرونده کثیفش بود.

مجاهدین گفتند «این صدای ساواک است که از حلقوم منتظری و طالقانی بیرون می‌آید.» اینها تا دیروز آقای طالقانی و آقای منتظری را پدر طالقانی می‌دانستند.

یک روز آقای اسدالله لاجوردی رئیس زندان اوین به من زنگ زد و گفت: بیا اینجا.رفتم یک نفر را آورد و گفت: این قصد ترور تو را داشته است.

گفت: من به تو فحش دادم. من هر کس آمد پای صندوق به تو رأی بدهد، او را زدم و به او اهانت کردم. هرچه از دهنم آمد به تو و افکار تو و امثال تو گفتم.

به امام گفتم: ما نمی‌توانیم نزد شما بیاییم و سئوالاتمان را بپرسیم. در داخل ایران به چه کسی مراجعه کنیم؟ امام گفتند: آقای مطهری.

منافقینی که در همه‌جا بودند، پلاکارد‌های بسیاری آورده‌اند. آقای خامنه ای به من گفت: من که دیشب ‌گفتم تحصن در مسجد باشد، می‌دانستم این‌ها اذیت می‌کنند.

در همان بجنورد گروهی از اعضای منافقین آمده بودند و قصد ترور کاسب کتاب‌فروشی را داشتند و گفته بودند این آقای کتاب فروش که مغازه‌اش مرکز جمع شدن جوانان انقلابی است را ترور کنید تا تنبیهی برای انقلابیون باشد.

می‌گفتند یعنی چه آقای مطهری کنجی می‌نشیند و کتاب می‌نویسد؟ بیاید مثلاً سخنرانی مبارزاتی انجام دهد یا شور انقلابی به جامعه بدهد.

وقتی شهید رجایی پیکر شهید بهشتی را دید بسیار متأثر شد. دیگر توانایی ایستادن روی پای خودش را هم نداشت. برایش یک صندلی آوردند.

آیت الله طالقانی وقتی فهمیدند، فوراً راه افتادند. به قم رفتیم و با حضرت امام ملاقات کردند. بعد در مدرسه فیضیه سخنرانی کردند.

من هم از پشت بلندگوی مسجد خطاب به سلیمی زاده گفتم: آن چیزی که در دست توست، اگر در دست یک پیرزن هم باشد، جرأت سر و صدا پیدا می کند.

مصدق گفته بود که نه شما از من قوی‌تر هستید و نه شاه از سال ۳۲ ضعیف‌تر. اگر راه من درست بود من همان زمان شاه را شکست می‌دادم. راه خود را عوض کنید.

امام فرمودند: من به اسم حاضر نیستم از هیچ کـس نـام ببـرم و به صورت کلی شکنجه ها و بیدادگری های رژیم شاه را محکوم می کنم.

شهید بهشتی فرمود: این شعارها مهم نیست؛ اینها هم بچه های ما هستند. تحمل داشته باشید و بگذارید حرفشان را بزنند، شعار بدهند و نظرشان را بگویند.

وزیر خارجه اتریش گفت: چرا قطب زاده اعدام شد؟ او از دوستان صمیمی من بود و من متأسفم که چنین حکومتی دارید. او خیلی غیر دیپلماتیک سخن گفت.

ماشین و دو فرزندش را به سپاه آوردند. آقای دامغانی پس از اطلاع خیلی سریع به سپاه آمد و با حالت عصبانی گفت که: این ماشین در اختیار پسران من است.

مجاهدین در زندان حسن فرزانه را تحویل نمی گرفتند و گاهی شوخی شوخی او را بدجوری می زدند. بعد از مدتی او را به زندان شیراز تبعید کردند.

گفتم: تو از کی آخوند شدی؟! از کی برای نجات شیعه، سنّی می کُشی؟! گفت: من مارکسیست بودم و هستم و یکی از راه های مبارزه با مذهب همین است.

همان قاضی شرع مورد اعتماد شما پيش من آمد و صريحاً گفت: آقای منتظری به من دروغ نسبت داده است، من اين گونه نگفتم. كه من به او گفتم: شما در مورد آقای منتظری چنين چيزی نگو، ممكن است ايشان اشتباه فهميده باشند.

رفته رفته اشکالاتی جدی در مواضع و ایدئولوژی مجاهدین می‌دیدم و برخی از آنها را طرح می‌کردم. آنها ابتدا سعی می‌کردند به هر نحوی شده مرا توجیه کنند.

یکی از زندانیان که روحانیون از نماز شب او تعریف می کردند یک دفعه مارکسیست شد و به همه چیز پشت کرد. روحانیون و مذهبی های داخل زندان هم ترسیدند.

یک‌ مرتبه جوانی آمد و محکم ایشان را بغل کرد! آیت‌الله اشرفی با لهجه اصفهانی گفتند: از من چه می‌خواهی؟ که ناگهان صدای انفجار بلند شد.

یک‌ بار چند دختر را به اتهام شرکت در عملیات‌ های گروهکی با اتومبیل به اوین آوردند اما آنها از ماشین پیاده نمی‌ شدند، هر چه اصرار کردند فایده‌ ای نداشت.

در رسیدگی به پرونده‌ها ما شرح جرم و اظهارات دستگیرشدگان را به آقای اراکی می‌دادیم. البته در خلال این کار درباره دستگیرشدگان پیشنهادات و نظرات خودمان را نیز به آقای اراکی می‌دادیم.

شخصی را دستگیر کرده بودیم و شب اعدام خانواده‌اش را آورده بودند آخرین دیدارش را انجام بدهد. مادرش گفته بود که: من شیرم را بر تو حرام کردم، چون تو جلوی حسین زمان ایستادی. که ما همه گریه‌مان گرفته بود.

منافقین عملیات های آفتاب و چلچراغ را هم داشتند. ولی عملیات فروغ جاودان کاری کرد که به طور کلی فکر عملیات کردن از سر آنها بیرون برود و از خواب بیدار شدند.

وقتی که دید اصلا کوتاه‌بیا نیستم قبول کرد که من پول‌ها را ببرم. ما هم دو نفری چمدان‌های پول را داخل ماشین گذاشتیم تا به نزد امام ببریم.

آیت‌ الله منتظری از جا بلند شد و نامه‌ای به من نشان داد که همان نامه معروف به امام درباره اعدام‌ها بود و گفت: اصلا من حکم امام را قبول ندارم.

امام فرمود: مگر کسی که علیه من حرف می زند را می توان کُشت؟ ولایت فقیه هم که ما معتقدیم یک مسئله فقهی است و فقهاء هم درباره آن نظرات مختلفی دارند.

اتومبیل شهید مطهری در ترافیک مانده بود. همین که جوان‌ها او را دیدند با لبخندی معنی‌دار به وی نگاه کردند و او را به یکدیگر نشان دادند.