برچسب: 1342

امام فرمودند: اینکه مبارزه نیست و اینها شما را به خود مشغول نکنند. ما دوباره جا خوردیم. پرسیدیم: مبارزه نیست؟! پس چه چیز مبارزه است؟!

یکی از آقایان وارد شد و سکوت را شکست و گفت: آقایان طیب و حاج اسماعیل رضایی اعدام شده و امشب آنان را دفن کردند. نماز لیله‌ الدفن را فراموش نکنید.

من رفتم و امام با ملاطفت گفتند: درست است، آقا مصطفی حق ندارد به شما چیزی بگوید! من دستپاچه شدم و گفتم: نه؛‌ البته ایشان قصد بدی نداشتند.

بنده درس تفسیر می‌گفتم، ماجراهای بنی اسرائیل را تفسیر می‌کردم. مرا را به ساواک خواستند و گفتند: چرا شما راجع به بنی اسرائیل حرف می‌زنید؟

باهنر آهسته به من گفت: ایستگاه بعدی من با او دعوا راه می‌اندازم. او را می‌گیرم و با او گلاویز می‌شوم. شما پیاده شو و فرار کن. با من کاری نمی‌توانند بکنند.

در دادگاه اول، طیب و هفت هشت تا از رفقایش به اعدام محکوم می‌شوند، بقیه ۱۵ سال، ۱۰ سال و ۵ سال و این چیزها. پرونده البته ۱۷ نفر بودند.

صبح اول وقت که طیب و اینها تیرباران می‌شوند، برای ساعت ۷/۵ الی ۸ هم پاکروان می‌آید پهلوی آقا، می‌گویند که آقا هم فحش را می‌کشد به جانش.

طیب تا این حرف رو شنید بلند گفت: این حرف ها رو برا ننه ات بزن! یک بار گفتم، باز هم می گم، من با بچه حضرت زهرا سلام الله علیه در نمی افتم.

وقتی خبر اعدام طیب حاج رضایی و حاج اسماعیل رضایی توسط روزنامه‌ها به قم رسید که آن را با حروف درشت چاپ کرده بودند، همه متأثر شدیم.

وقتی امام تبعید شد، به تدریج اساتید از صحنه‌ مبارزه دور شدند و به درس و بحث طلبگی پرداختند. تنها عده‌ای از خواص شاگردان امام در میدان مبارزه ماندند.

فاجعه مدرسه فيضيه روز بعد نيز تكرار شد و هدف آنان به خيال خودشان، مرعوب كردن مراجع و علما بود. ولی با اعلاميه مرحوم امام، آبروی شاه و دولتيان رفت.

آن روز که آل‌ احمد به محضر امام می‌رسد، کتاب «غرب‌زدگی» نیز در محضر ایشان بوده است. آل‌ احمد می‌پرسد: این پرت و پلاها را می‌خوانید؟