بیست و پنج نفر برای نظر دادن برای مراسم سالگرد پیروزی انقلاب در شورای هماهنگی انقلاب جمع شده بودیم، من موضوعی را در جلسه مطرح کردم، رئیس جلسه گفت: نه اینگونه نیست و اعضا سکوت کردند.

من گفتم: اجازه بدهید من حرفم را بزنم، بعد شما مخالفت کنید، من نظرم را دادم. نظرم هم این بود که گفتم: اگر اینگونه حرکت کنیم می گویند این جشن حکومتی است.

رئیس گفت: نه و بعد همه اعضا گفتند: نه اینگونه نیست. جلسه شلوغ شد و تنفس دادند، تا رفتیم شیرینی و چایی بخوریم، همه من را صدا کردند و گفتند: آفرین خوب حرف زدید. من دیدم تقریبا بیست و چهار نفر گفتند: خوب حرف زدی، تک تک صدایشان کردم که فلانی اگر بد گفتم: بگویید بد گفتم. همه‌شان گفتند: نه خیلی خوب گفتی.

جلسه بعد که تشکیل شد، رئیس مجدد گفت: این گونه است و من گفتم که: ما رفتیم چایی بخوریم همه آقایان گفتند که: با من موافق هستند. رئیس گفت: نه. گفتم: چرا ایشان مگر نبودند؟ یکی یکی اسم‌ها را گفتم. گفت: چرا آبروی مردم را می‌ریزید. گفتم: آبروی کسی را نریختم. اینها از احترام شما گفتند نه.

سرانجام حرف من جا افتاد. همه بعدش از من گلایه کردند، من هم گفتم که: شما خودتان آبروی خودتان را ریختید. آنجا حاضر نشدید حقیقت را بگویید.