برچسب: خاطرات انقلاب

یک خلبان بویینگ از جانب همکارانش می گفت: گرانبهاترین ثروتی که ایران از قرن ها پیش تا کنون داشته در فرانسه پیش شماست. خوب نگاهداریش کنید.

بیانیه تأسیس روزنامه رسالت را چهار فقیه مطرح یعنی آقایان آیت الله راستی کاشانی، آیت‌الله آذری قمی، آیت‌الله خزعلی و آیت‌الله شرعی امضا کردند.

سید مسعود تا از خواب بيدار شد، زد زير گريه. ساعت 2 نصف شب! گفتم: چِته؟! گفت: فردا صبح شهيد مي‌شوم. گفتم: اگر فردا شهيد شدي ما را هم دعا کن.

بعد از آزادی مهدی بخارایی از زندان خیلی تلاش کردم او را برگردانم که برنگشت و نهایتاً اعدام شد. البته اعدامش بخاطر عقیده‌اش نبود، به خاطر پرونده کثیفش بود.

گفت این را داریوش خان همایون داده است تا برای انتشار به مطبوعات بفرستید. باز کردم و دیدم مقاله‌ای است به قلم شخصی به نام رشیدی مطلق.

مجاهدین گفتند «این صدای ساواک است که از حلقوم منتظری و طالقانی بیرون می‌آید.» اینها تا دیروز آقای طالقانی و آقای منتظری را پدر طالقانی می‌دانستند.

حضرت آقا به اهواز تشریف آوردند و به ستاد آمدند. من گزارشی را به عرض ایشان رساندم و گفتم: وضع این‌طور است. بنی‌صدر به قول خود عمل نکرده است.

سران سه قوه به اتفاق احمدآقا و یک نفر دیگر به بخش خبر گفته بودند، مرگ بر شوروی را حذف کنید ولی مرگ بر آمریکا باشد. بخش خبر هم همین کار را کرد.

آیت الله خامنه ای با آغوش باز از من استقبال نمودند، همچنان که ایشان را در آغوش می‌کشیدم و می‌بوسیدم، احساس کردم که تمام دنیا را در آغوش کشیدم.

در دوران مسئولیتم در صداوسیما، خانمی نزد من آمد و گفت: من ارمنی هستم و حجاب را قبول ندارم؛ چرا باید در صداوسیما حجاب داشته باشم؟

در یکی از شهرهای آذربایجان یک روحانی مرتکب اشتباهی شده و در حق شخصی ظلم کرده بود که در پی شکایت آن شخص او را گرفته و زندانی کرده بودند.

آقای مدنی پا شد آنجا، آن کنج ایستاد و شروع کرد صحبت کردن و اشک از چشم های او روی محاسن شریفش همین‌طور جاری بود و حرف می زد.

امروز دیگر نه آمریکایی در کشور حضور دارد، نه کارشناس آمریکایی، و هم مردم و هم مسئولان صاحب استقلال‌اند. این یکی از مهم‌ترین ثمرات انقلاب است.

پاسخ داد: حضرت زهرا بسیار بزرگوار و الگوی والایی هستند، اما ایشان متعلق به ۱۴۰۰ سال قبل‌اند و ما نمی‌توانیم مانند ایشان باشیم؛ بنابراین الگوی من اوشین است.

وقتی به کلبه جلال رسیدیم، دیدیم که او را به سمت قبله خوابانده و روی او شمد کشیده‌اند! میرزای توکلی هم بالای سر جنازه نشسته بود و زار می‌زد!

یک بار در پادگان اسلام‌آباد غرب، میزبانمان یک روحانی بود. خیلی از ما پذیرایی کرد و وقتی برنامه اجرا می‌کردیم، خودش هم نشست و گوش داد.

مسئول اردوگاه گفت: تو کی هستی، انت انسان،‌ انت ملک، انت مجوس، تو کی هستی، انسانی، ملکی، مجوسی. من هر وقت آمدم تو مشغول نماز بودی.

یک روز برای ناهار پیش ایشان در آکسفورد رفتیم. ایشان اصرار داشت به من بقبولاند که ما برای پیشرفت اقتصادی و علمی‌مان چاره‌ای جز سازش با آمریکا نداریم.

مأمور عراقی به اخوی می‌گوید چه گفتید؟ اخوی می‌فرمایند: گفتم سلامت شما. می‌گوید: شما اسیر مایید با ما می‌جنگید، شما دغدغه‌ دومتان سلامت من است؟

در جمهوری اسلامی، یک نفر مخالفت کرد، آن هم حضرت آقا بود. خیلی از مسئولین حتی آمدند ورود کردند و گفتند که برویم حضرت آقا را توجیه و قانع کنیم.

ناگهان در مرکز فرماندهی، موشکی که به‌سمت زمین و محدودۀ هدف شیرجه رفته بود به هدف خورد و فریاد اللّه‌اکبر توی بی‌سیم‌ها پیچید.

شاید حدود 20 ساعت یا بیشتر، بنده با آقای هاشمی و باهنر و آقای شریعتی در تهران و در جلسات مستمر نشستیم و صحبت کردیم و طرحی برای حسینیه ریختیم.

اوایل انقلاب، افراطیونی که عضو خانه کارگر بودند قصد شکستن شیشه‌های ساختمان اتاق ایران را داشتند. ما در آن زمان موافق قانون کار نبودیم.

گفت: من به تو فحش دادم. من هر کس آمد پای صندوق به تو رأی بدهد، او را زدم و به او اهانت کردم. هرچه از دهنم آمد به تو و افکار تو و امثال تو گفتم.

اوائل سال ۱۳۵۹ بود که همه از کودتای نوژه حرف می‌زدن و می‌گفتن یه عده از نظامی ها قصد کودتا داشتن که خنثی شده و همه رو دستگیر کردن.

معتقدم سروش حرف‌هایی می‌زند، درست است در بستر فرهنگ کار سیاسی می‌کند، اما معتقد بودم برای اینکه مشخص شود که کار سیاسی انجام می‌دهد، باید در بستر فرهنگ با او تعامل برقرار می‌کردیم.

گفتم: حیف جیب نداری وگرنه عکس امام را می‌دادم بگذاری جیبت، ببری. گفت: عکس امام را کسی در جیبش نمی‌گذارد، عکس امام را روی قلبم می‌گذارم.

به امام گفتم: ما نمی‌توانیم نزد شما بیاییم و سئوالاتمان را بپرسیم. در داخل ایران به چه کسی مراجعه کنیم؟ امام گفتند: آقای مطهری.

در آن ماجرا هیچ ‌کس به ‌عنوان مرتد اعدام نشد؛ حتی رئیس کلّ تشکیلات مخفیِ حزب توده خود کیانوری و امثال او هم مدتی زندانی و بعد آزاد شدند.

گفتم: به نظر شما کدام‌یک از اینها رئیس جمهور خواهد شد. آیت اﷲ موسوی گفتند: از این دو نفر، هر کدام رئیس جمهور شوند، فاجعه است.