هیچ کس هم حکم نداده بود که بوکس حرام است یک عده آقایان که خودشان در بوکس بودند باعث شدند تا این رشته تعطیل شود. سال ۱۳۶۸ بود که یک عده از طرفداران این رشته در سراسر کشور طوماری را درست کردند برای آیت الله هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس وقت. من هم در آن زمان در مجلس بودم. ایشان نوشتند: برای غفوری فرد که در آن زمان رئیس سازمان تربیت بدنی بود که بوکس را راه اندازی کنید.
غفوری فرد هم بچه های شاخص در بوکس مثل مقصودی، هویت دوست، نهرودی و … را جمع کردند و گفت: کسی را پیدا کنید که بتواند فدراسیون بوکس را اداره کند و در کارهای مبارزاتی هم باشد. دوستان هم من را معرفی کردند. من را به هتل هویزه دعوت کردند و گفتند: شما بوکس را راه بیانداز.
من هم گفتم: شرطش این است که با هم برویم پیش علما.
در اولین قدم خدمت آیت الله گلپایگانی رفتیم و گفتیم: این دستکش و کلاه ماست و هیچ حادثه ای هم در این رشته رخ نداده. ایشان دستی به دستکش و کلاه زدن و دعایی کردند و چیزی نگفتند. آقازاده ایشان سید محمود آقا گفتند: حاج ناطق بالاخره بوکس حرام است.
من هم گفتم: شما که مجتهد نیستی مجتهد پدر شماست و مقلد پدر شما هستیم. ایشان هم نفرمودند بوکس حرام است.
این را جلوی خود آیت الله گلپایگانی گفتم. بعد از آن رفتیم خدمت مرحوم اراکی. آقای اراکی از نظر شخصیتی و اجتهاد سرآمد همه بودند. به گفته خود امام که فرمودند: ایشان شیخ الفقهاست. ایشان هم دعا کردند و بعدترها کسی به ایشان نامه ای نوشت که در این رشته بوکس دندان می شکنند و فک می شکنند و بینی آسیب می بیند که ایشان در توضیح المسائل پاسخ دادند: جزء مسابقه است و طرف چون راضی است هیچ مشکلی ندارد.
از آنجا ما وارد عرصه بوکس و راه اندازی مجدد آن شدیم… خدمت آیت الله جنتی در شورای نگهبان رسیدیم. دستکش بوکس را به آنجا بردم. ایشان هم دستکش را دستش کرد و یکی به خودش زد و گفت: این که به من پیرمرد هم بخورد طوری نمی شود. این دقیقا جمله آیت الله جنتی بود. ایشان هم مخالفتی با بوکس نداشتند.
