در همان زمان که من در سلول بودم، مرحوم آیت الله سید محمدرضا سعیدی را هم آوردند. آن وقت من سه چهار ماه بود که در سلول بودم و می توانستم در راهرو بروم و بیرون را نگاه کنم. وقتی ایشان را می آوردند، من دیدم خیلی ناراحتند و سرشان را پـایین انداخته اند. گفتم: السلام علیک یا ذاللحیه الطویله.
ایشان یک دفعه سرش را بلند کرد و دید من هستم. خیلی خوشحال شد و گفت: و علیکم السلام.
بعد با لحن شوخی گفت: و لحیه طویله عریضه، الضرط فی امثالها فریضه.
و به کلی از گرفتگی بیرون آمد. بعد ایشان را به سلول بردـد و در را بستند. یک کتاب دعا می خواست، به او دادیم. بنا کرد دعا خواندن و گریه و زاری کردن. آقای ربانی فهمید، خودش را یـک جوری رساند پشت سلول و گفت: بابا جون، اگر ملائکه و جنود خدا بخواهند تصمیم بگیرند، یک شبه که تصمیم نمی گیرند. آخه این قدر ایـنجـا دعا و گریه ندارد. این جا باید خندید.
ما اصلاً سیاستمان همین بود. چون می دیدیم اگر بخواهیم خیلی دعا و گریـه راه بیانـدازیم، ایـنها خوشحال می شوند و تصور می کنند ما خود را باخته ایم. آن روز من به آقای ربانی گفتم: آقای سعیدی چنـین شعری خوانـد.
آقای ربانی گفت: آقای سعیدی کجایی برای انجام فریضه آمده ام.
این صدا به گوش آقای فروهر رسید. او هم گفت: آقای سعیدی، ما هم برای انجام فریضه حاضریم.
آقای سعیدی هم معطل نکرد و گفت: البته سبیل بلند هم همان ملاک ریش بلند را دارد.
بازدیدها: ۰
