برچسب: آیت الله اکبر هاشمی رفسنجانی

به محل انفجار مین‌های عراقی که منجر به شهادت هفتاد پاسدار شده بود، رفتم این منطقه از اوایل جنگی تا کنون در اشغال عراقی‌ها بود و صدام برای آنجا فرماندار تعیین کرده بود.

آقای هاشمی، نظر اجماعی شورای مرکزی حزب را که می‌توانست نظر قطعی جامعه محترم مدرسین هم باشد. به عرض امام رساندند. امام تغییر نظر دادند.

احمد آقا گفت: بیت امام هم تحت فشار است. البته خود امام هم بسیار در ادامه جنگ جدی هستند. فضای عمومی خیلی تند است.

امام موسیقی را ذاتاً حرام نمی دانند، بلکه غنا را حرام می دانند. در مواردی که موسیقی مضر باشد، مانند غذای مضر، موسیقی مضر هم حرام است.

آقای اردبیلی گفت: بچه‌ها ما غفلت کردیم. شما را رها کردیم و دیدیم بی‌راهه رفتید. شروع کرد به گرـه کردن. همه آنهایی که آنجا بودند، گریه کردند و متأثر شدند.

نظر آقای هاشمی این بود که باید همکاری‌های تجاری ایران و شیعیان پاکستان گسترش یابد تا درآمدهای ناشی از آن صرف تقویت شیعیان در پاکستان گردد.

هنوز از بحران جنجال تبریز به درستی رها نشده بودیم و مسأله گروگان‌ها بحث روز جامعه بود، خیر ترور دکتر مفتح جمع دوستان روحانی ما را افسرده کرد.

شهيد باهنر مقداری صحبت کرد و گفت: ما در شرايط جنگ قرار داريم و بايد بپذيری و نایب رئيسی مجلس را كنار بگذاری. من گفتم: متأسفانه نمی توانم بپذيرم.

خدمت آیت الله جنتی در شورای نگهبان رسیدیم. ایشان دستکش بوکس را دستش کرد و یکی به خودش زد و گفت: این که به من پیرمرد هم بخورد طوری نمی شود.

محمدعلی کلی با هاشمی رفسنجانی دیدار و اعلام کرد حاضر است به عنوان سفیر دوستی بین ایران و عراق در رابطه با بهبود روابط دو کشور اقدام کند.

آقای دعایی با صدای نهضت روحانیت در ایران به مبارزه ادامه داد و گاهی هم ما را نوازش می‌داد که با نوشتن چند مقاله نمی‌توان مبارزه را ادامه داد!

گفتند: رئیس جمهور ترکمنستان برای افتتاح خط به مشهد می آید. آقای هاشمی خیلی فرصت نداشت و از من خواست به دکتر حبیبی بگویم که او برود.

افراد تصمیم‌گیر در استان‌ها می‌دانستند آقای هاشمی از ورزش زنان حمایت می‌کند و نگاه‌شان تبدیل به نگاهی مثبت می‌شد.

گفت: ما عدالت را هم در سایه خدا می خواهیم، اگر بنا باشد خدایی نباشد، نام خدا و خداپرستی نباشد ما از آن عدالت بیزاریم.

احمد آقا در مذاکره تلفنی گفت: آقا می‌گویند چرا فلانی اینجا نمی‌آید؟ من گفتم: اینجا آن قدر کار زیاد است که فرصتی برای آمدن به پاریس نیست.

دوستان خواستار هجرت من به عراق شدند. علی الخصوص آقای هاشمی از زندان پیغام دادند که به فلانی بگویید به هر قیمتی که هست از ایران فرار کند.

دیدم دارند یک نفر را به شدت کتک می زنند. جلو رفتم و دیدم آقای رشیدیان است، نماینده مردم آبادان. خیلی ناراحت شدم و با تندی با آنها برخورد کردم.

یک روز هم مرا بردند به عنوان بازجویی، دیدم محمد هم در آن اتاق است. بازجو شروع کرد به محمد فحش دادن؛ فحش‌هـای چارواداری و رکیک.

با توجه به اجازه امام، مقرر شد به کسانی که نوع حکومت دیگری مورد نظرشان هست، فرصت داده شود که نام حکومت دلخواه خود را بر روی برگه نه بنویسند.

پس از انتشار خبر شهادت آیت الله سعیدی، حوزه علمیه را غباری از اندوه فرا گرفت. هیچ کس جرأت نفس کشیدن نداشت. شکنجه‌های ساواک به اوج رسیده بود.

آقای هاشمی نامه را خواند با شنيدن نامه‌ عاطفی، اندوهبار و قاطع امام كه از عمق جانش نشأت می‌گرفت حالتی وحشتناك و غيرقابل توصيف بر جانم عارض شد.

پس از پیروزی بار دیگر مساله تاسیس حزب را برادرمان آقای رفسنجانی با امام مطرح کردند و نظر ایشان را جویا شدند و ایشان نظر مساعد و موافق دادند.

امام گفت: من لنین نیستم که استالین یک روزنامه مخصوص او چاپ می ­کرد و می­ گذاشت جلویش و در سراسر شوروی روزنامه دیگری را منتشر می­ ساخت.

امام فرمودند: آن موقع اگر حزب تشکیل می‌دادید، رژیم شما را پیدا می‌کرد و همه افراد را می‌برد و ضربه می‌زد، ولی حالا خطری ندارد، بروید حزب تشکیل بدهید.

آقای هاشمی که در آن وقت فرمانده جنگ هم بود گفت: من قطعنامه را قبول می‌کنم؛ حتی اگر مردم بر سرم بریزند، منتهی دیگران هم به من کمک کنند.

آقای‌ هاشمی‌ در اتومبیل‌ از غیوران‌ سؤال‌ می‌کند که‌ آیا مجاهدین تغییر ایدئولوژی‌ داده‌اند؟ غیوران‌ می‌گوید: فکر نمی‌کنم‌ چنین‌ چیزی‌ باشد.

جنگ مسلحانه‌ای که در تهران شکل گرفت، در پاریس و تل آویو طراحی شده بود. با پاریس طراحی کرده بودند که در همان هفته‌ها در تهران اتفاق بیفتد.

امام در یک برخورد تاریخی گفتند که: من تأیید نمی‌توانم بکنم، شما معتقد به مبارزه مسلحانه هستید، الان وقتش نیست، پیروز نخواهید شد.

سید تقوی آزاد شد. هاشمی تمام لباس‌هایش را که زنش آورده بود و فاستونی خیلی عالی بود، همه را به تقوی داد. فقط عمامه سیاه نداشت بدهد. خیلی شیک رفت.

واقعا منقلبم کرد و خدا را شکر کردم که در حساس‌ترین شرایط و اول انقلاب که افراد نوعا تند و تیز بودند تحت‌ تاثیر احساسات عمل نمی‌کردم.