در آن زمان عده ای از مقدسین نزد حضرت امام می روند و از موسیقی که در رادیو و تلویزیون پخش می شد، انتقاد می کنند. حضرت امام برای دقت و رعایت بیشتر موضوع به صدا و سیما تذکر دادند. یک بار که ما ـ اعضای شورای سرپرستی ـ در خدمت حضرت امام بودیم، آقای هاشمی از ایشان سؤال کرد: آقا ما شنیده ایم که حضرت عالی نگران پخش موسیقی حرام از صدا و سیما هستید و در این باره تذکر داده اید.
حضرت امام فرمودند: بله.
آقای هاشمی گفت: آیا منظور حضرت عالی از این مطلب همان غناست.
امام فرمودند: بله.
آقای هاشمی از حضرت امام تقاضا کردند تا درباره ی این موضوع توضیحات بیشتری بدهند تا راه گشای ما در صدا و سیما باشد و بدانیم کدام برنامه غنا یا موسیقی حرام دارد. امام فرمودند: مقدسین خیلی ایراد می گیرند و اعتراض می کنند.
حضرت امام ملاحظات اجتماعی را درباره ی گروه ها و جناح ها رعایت می کردند؛ ولی در مجموع نظرشان در زمینه ی موسیقی خیلی باز بود. در خدمت ایشان بسیاری از برنامه ها را با استفاده از دستگاه های موسیقی اجرا می کردند.
من در مسجدی که امام جماعت آن هستم، خیلی احتیاط می کنم و اجازه نمی دهم که ابزار و آلات موسیقی را وارد کنند تا حرفی در این زمینه پیش نیاید. حتی وقتی که مجتمع فرهنگی قائم شمیرانات ساخته شد و تصمیم داشتند در روز ۱۵ شعبان در آن برنامه ای اجرا کنند، اجازه ندادم از هیچ ابزار موسیقی استفاده کنند. به آنها گفتم که: شما مجازید فقط از نوار استفاده کنید؛ ولی در حضور امام هیچ مشکلی در این باره وجود نداشت.
آقای هاشمی رفسنجانی و مقام معظم رهبری تعریف می کردند که روزی به منزل حضرت امام می روند و می بینند که تلویزیون روشن است و موسیقی از آن پخش می شود. آنها از حضرت امام می پرسند: آیا شما به موسیقی گوش می دهید؟
ایشان می فرمایند: بله.
آقایان می گویند: زمان شاه موسیقی بود، الآن هم هست؛ ولی چطور است که در آن موقع موسیقی حرام بود و الآن حرام نیست؟
امام می فرمایند: در حال حاضر اگر حکومت شاهنشاهی بود همین موسیقی که الآن می شنوید حرام بود، چون آن موسیقی برای تقویت نظام طاغوت عمل می کرد؛ ولی این موسیقی که از سیمای جمهوری اسلامی پخش می شود، به منظور تقویت نظام است. بحث این نیست که موسیقی در اصل حرام یا حلال است. البته موسیقی جزء مباحات است.
در آن جلسه با توجه به فرمایشات حضرت امام این مطالب را استنباط کردیم که ایشان موسیقی را ذاتاً حرام نمی دانند، بلکه غنا حرام است. در مواردی موسیقی مضر تشخیص داده می شود. مانند غذای مضر، همان طور که غذای مضر حرام است، موسیقی مضر هم حرام است؛ یعنی اگر دکتر به کسی که دستش شکسته است بگوید اگر دستت را بلند کنی قلان ضرر را دارد، در آن موقع دست بلند کردن این فرد حرام می شود، نه اینکه هر کسی دستش را بلند کند حرام است یا آن مریض هر موقع دستش را بلند کند حرام است.
همین امر مباح در وضعیت ویژه ای حرام می شود و این یک استثناست. گاهی جهت موسیقی موجب حرمت آن می شود. اگر موسیقی برای نظام باطل باشد، حرام و اگر سبب تقویت نظام حق شود، حلال است. اگر همراه موسیقی شعر خوبی باشد و مضمون خوبی را به ذهن منتقل کند، قهراً حلال است، مستحب و دارای ثواب است؛ ولی اگر شعر مبتذلی همراه آن موسیقی پخش کنند که مفهوم باطل به ذهن شنونده منتقل نماید، یا باعث نفوذ بیشتر تفکر باطل در ذهن مخاطب شود، حرام است.
