در ۱۳۶۲ یک روز به اتفاق آقای دکتر ولایتی و بقیه معاونان وزارت امور خارجه به خدمت امام رفتیم. گزارشی از مسائل مختلف کشور، روابط خارجی و جنگ خدمت ایشان تقدیم کردیم. آقای ولایتی معاونان را خدمت امام معرفی می کرد، به من که رسید امام فرموند: می شناسم.
بعد از پایان جلسه و در حین خروج از اتاق محل جلسه، امام به آقای ولایتی گفتند: شما بنشینید. با شما کار دارم.
ایشان ماند و ما از اتاق بیرون آمدیم. بعد از آقای ولایتی شنیدیم که امام به او گفته اند: شما وزیر خارجه ای، شما که نباید مثل آدم های معمولی حرف بزنی و شعار بدهی. شما اعلامیه ای راجع به اسرائیل دادی و در آن از اصطلاح «اسرائیل جنایتکار» استفاده کرده اید. بیانیه وزارت امور خارجه نباید این طور باشد. شما باید حرفت را در قالب ادبیات دیپلماتیک و متعارف دنیا بزنی.
این مسئله نشان می داد که امام چقدر به نکات ظریف و حساس دقت می کردند. اگرچه متأسفانه شاهدیم که بعضی از مسئولان و روزنامه ها چگونه بدون توجه به آثار سوء سخنان خود؛ کلمات غیرمتعارف و خارج از ادب سیاسی به کار می برند که در مواقعی حتی موجب اعتراض در داخل کشور می شود.
