یادم نمی‌ رود، در جریان معروفِ به اصطلاح اپورتونیست‏ ها، آنجا که گروهی از مجاهدین خلق از آنها جدا شدند و رسما اعلام گرایش به مارکسیسم کردند، یکی از دوستان ما ـ آیت الله اکبر هاشمی رفسنجانی ـ جمله خوبی گفت.

دوستی داریم‏ که فوق‌ العاده علاقه‌ مند به فعالیت های مجاهدین بود و عجیب فداکاری می‌ کرد و تا پای جانش برای مبارزه حاضر بود و نه فقط برای مجاهدین، بلکه آنچنان ضد دستگاه بود که بالاتر از آن من‏ نمی‏توانستم تصور کنم.

واقعا من می‏ دیدم حاضر است مال و جانش را در راه این مبارزه فدا کند. از دیگران پول می‏ گرفت و در این راه خرج می‏ کرد. او ضد دستگاه بود و چون مجاهدین هم ضد دستگاه بودند نسبت به آنها گرایش زیادی داشت.

من یک وقت نگران او بودم، گفتم نکند که وقتی هم که این جریان تغییر ایدئولوژی‏ را ببیند بگوید حالا مسئله مهمی نیست، اگر هم احیانا اینها گرایش مارکسیستی پیدا کرده‏اند نباید حرفی در این زمینه زد، فعلا ما باید مبارزه کنیم، این مسئله مهم نیست، مسئله مهم مبارزه است.

در جلسه‏ ای که من با او ملاقات کردم و از او نظرش را خواستم جمله‏ ای گفت که من این جمله را فراموش نمی‏ کنم. گفت: ما عدالت را هم در سایه خدا می‏ خواهیم، اگر بنا باشد خدایی نباشد، نام خدا و خداپرستی نباشد ما از آن عدالت بیزاریم.