در سال ۱۳۶۳ تعداد محدودی موشک به ما دادند. نظام آمد تصمیم گرفت از این تعداد محدود، دو فروندش را بگذارند برای مهندسی معکوس. مثلاً ۳۰ فروند موشک از لیبی گرفتیم که دو فروندش را گذاشتیم برای ساخت و تولید. این طی دو سال اتفاق افتاد، یعنی هیچوقت موجودی ما از هفت، هشت فروند تجاوز نکرد. یعنی اگر موشک میآمد چون جنگ بود و درگیر بودیم، میزدیم. حالا شما از هفت، هشت فروند، دو تایش را هم جدا کنی، ببری برای مهندسی معکوس! این تصمیم خیلی سختی بود.
من یادم هست در یک جلسهای خود حضرت آقا ــ آن زمان رئیسجمهور بودند ــ آمدند یک محلی بود که تحقیقات را بچههای وزارت سپاه آن روز آنجا شروع کرده بودند و حضرت آقا بازدیدی داشتند. آن موقع یک جلسهای داشتیم. آقا نگران بودند که چرا اینها را اینقدر وسواس بهخرج میدهید، زود باز نمیکنید، دمونتاژ نمیکنید، چرا شروع نمیکنید، چرا نگران هستید. حتی به شوخی هم فرمودند که اینها را اگر زودتر باز نکنید، ممکن است بیایند ببرند، اینها را هم شلیک کنند و دستتان خالی بشود! حضرت آقا اهمیت تحقیق، بومیسازی و تولید داخل را خیلی مهم و برجسته میدانستند. در همان سالها، کلنگ ساخت کارخانهی موشکی را حضرت آقا آن روز آمدند زدند، فیلمهایش هم هست. این یعنی چه؟ یعنی اهمیت دادن به این موضوع از همان دوره، از همان سالها بوده است.
لذا این کار شروع شد، آن هم در دوران جنگ. ولی این یک کار طولانی، سخت و پیچیدهای در حوزهی موشکی و خیلی از بخشها بود چون زیرساختهای اولیه را نداشتیم. الان ممکن است تصمیم بگیریم چیزی را بسازیم، خب اجزائش تولید شده، تهیه میکنیم و یک سیستم را طراحی میکنیم. آن موقع، زیرمجموعهها اساساً تولید نمیشد، اصلاً فناوریاش در کشور نبود. ما برای اینکه به فناوری موشک برسیم، باید چند فناوری پیشنیاز را طی میکردیم تا به آن برسیم.
منبع: پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی سید علی خامنهای، گفتگو با سردار سرلشکر پاسدار امیر علی حاجیزاده، ۲۴/۴/۱۴۰۴
بازدیدها: ۰
