خاطرات انقلاب

افراد تصمیم‌گیر در استان‌ها می‌دانستند آقای هاشمی از ورزش زنان حمایت می‌کند و نگاه‌شان تبدیل به نگاهی مثبت می‌شد.

امام فرمودند: شـما پنج هزار تا از کلاه آهنی های خودتان را به ایشان بفروشید و بگویید اینها را به جبهه ببرد و به لشکرش تحویل بدهد. بعد با پولی که از ایشان گرفتید، آنچه لازم دارید بخرید.

به امام گفتم: اینها معاویه را محترم می‌شمارند. امام گفتند: عجب، من نمی‌دانستم! من بعد از آن یک جمله‌ی طعن‌آمیز از امام راجع به معاویه نشنیدم.

شهید بهشتی گفتند: شما اخلاص را چگونه تعریف می کنید؟ من پاسخ را اخلاص انقلابی دانستم و گفتم: مرگ با بدنامی. گفتند: بله! این بالاترین حد است.

گفت: ما عدالت را هم در سایه خدا می خواهیم، اگر بنا باشد خدایی نباشد، نام خدا و خداپرستی نباشد ما از آن عدالت بیزاریم.

به امام عرض کردند: آقا! ما کی هستیم. اینها شما را قبول ندارند. امام خیلی عادی فرمود: خوب، قبول نداشته باشند. مگر من جزء اصول دین هستم؟!

حاج احمد آقا گفت: دیروز امام مرا خواستند و گفتند این چیست که به من نسبت می دهند؟ کی من این جوری هستم که نسبت به من غلو می کنند.

امام گفت: من آخوند هستم، برای مسلمانها باید حرف بزنم، حرف می زنم. تو پست سیاسی قبول کردی، در عرف سیاسی جواب می شنوی اما حق توهین نداری.

گفتیم: چیزی نداریم که روی آن بایستید و سخنرانی کنید. بفرمایید روی ماشین که پارک شده است. گفت: ماشین مردم است، حق الناس است، نمی شود.

بعد از انقلاب صاحبان کاباره‌ها را احضار کردیم و دستور دادیم آن شغل را ترک کرده، به شغل دیگری روی آورند. به زودی در آن مراکز کارهای مفیدی راه‌ اندازی شد.

تبریز چند روز در اختیار خلق مسلمانها بود. آنها سعی می‌کردند جای استاندار و فرماندار را پیدا کنند؛ به همین دلیل ما دائم خانه‌هایمان را عوض می‌کردیم.

من بعد از فوت مرحوم آیت الله بروجردی برای مرجعیت، نام احدی را به جز امام نیاوردم و گفتم: من غیر از امام کسی را نمی شناسم.

توضیح دادم که آقای مهندس بازرگان و من و بسیاری از اعضای دولت در اینکه مرتکبان این جنایات بایستی محاکمه و مجازات شوند، موافق بودیم.

احمد آقا در مذاکره تلفنی گفت: آقا می‌گویند چرا فلانی اینجا نمی‌آید؟ من گفتم: اینجا آن قدر کار زیاد است که فرصتی برای آمدن به پاریس نیست.

در مرحله‌ اول قرار بود بیشتر امرای ارتش را که جرمی نداشتند و دستگیر نشده بودند، بازنشسته کنند، چون به هیچ یک از آنان اعتماد نبود.

دوستان خواستار هجرت من به عراق شدند. علی الخصوص آقای هاشمی از زندان پیغام دادند که به فلانی بگویید به هر قیمتی که هست از ایران فرار کند.

تيمسار را بغل كردم و با ماشين به بيمارستان رساندم. تيمسار بی‌هوش نشده بودند و با اينكه ناله می‌كردند، می‌گفتند: تند نرو، چيزي نيست!

کلانترها به خدمت فراخوانده شدند. سلاح به ایشان تحویل و ثبت شد. کلاس‌هایی هم برایشان برگزار شد و بدین طریق مأموران کلانتری به آغوش جامعه بازگشتند.

وقتی آقای صادق خرازی کتاب را خدمت آقای خامنه‌ای می‌برد، ایشان می‌گوید: این کار مهدوی نیست. آقای خرازی هم گفت: آقای مهدوی هم ناراضی است.

دیدم دارند یک نفر را به شدت کتک می زنند. جلو رفتم و دیدم آقای رشیدیان است، نماینده مردم آبادان. خیلی ناراحت شدم و با تندی با آنها برخورد کردم.

آقای موحدی کرمانی گفتند: می خواهیم امتحان رساله بگیریم، شما موافقت کن. گفتم: ما یک اقلیت مذهبی هم داریم. عده ای اهل تسنن و زرتشتی هستند.

شهید بهشتی بعد از نماز و نهار استراحت کردند. زمانی که بیدار شدند، رزمنده به ایشان گفته: بچه‌ها در جنگ می‌جنگند، بعد شما اینجا خوابیدید؟!

به من خبر دادند که بچه‌های کمیته در رستمکلا رفتند و باغ کاوس را گرفته‌اند. کاوس یک زرتشتی بود که در ایام محرم برای حضرت ابوالفضل نذری می‌داد.

یک روز هم مرا بردند به عنوان بازجویی، دیدم محمد هم در آن اتاق است. بازجو شروع کرد به محمد فحش دادن؛ فحش‌هـای چارواداری و رکیک.

افراد خارجی وقتی از نزدیک با امام روبرو می‌شدند و استدلال ایشان را در مسایل اجتماعی یا عقیدتی می‌شنیدند، خیلی تعجب می‌کردند.

تشییع جنازه‌ آقای شریعتمداری اگر به گونه‌ای که ضدانقلاب و هواداران ایشان می‌خواستند انجام می‌شد، مردم درگیر ‌شده و فاجعه‌ای پیش می‌آمد.

یوسف را در همان محلی كه چند نفر از دموكرات‌ها كشته شده بودند، به شهادت رساندند. سينه‌اش را شكافته و خنجر داغ بر بدنش گذاشته بودند.

امام به آقای ناطق‌نوری گفتند: شنیده‌ام که عده‌ای به نام حزب‌الله در خیابان ولیعصر تهران پونز روی پیشانی بدحجاب‌ها می‌گذارند. این‌ها را پیدا کنید و به من بدهید.

بنی‌صدر گفت: نگران نباش. چون که چه شما و هیچ کس دیگر نمی‌تواند کاری را انجام دهد. یک ریال در خزانه نیست، بوی الرحمن این دولت به مشام می‌رسد.

مرا خیلی شوک الکتریکی دادند. تمام بدن به رعشه در آمد. کسان دیگری که  زندانی بودند را شکنجه می‌کردند و ما صدای شکنجه آنها را می‌شنیدیم.