خاطرات انقلاب

گفت: شما به آقای خمینی اشکال می کنید من ناراحت می شوم، در حالی که متوجه نبود که طرح و نقد آراء یک عالم در حقيقت اعتناء به آراء اوست.

آقای خمینی پرسید: من چه به آنها بگویم!؟ آن روحانی گفت: بگو ریششان را نتراشند. آقای خمینی ضمن یک نگاه تند به آن روحانی، سکوت معناداری کردند و چیزی نگفتند.

آقای بهشتی گفته بودند: اختلافات ما با شما یک اختلافات صوری و سطحی نیست، بلکه اختلافات عمیق بوده و از اعتقادات اصولی سرچشمه می گیرد.

شوکه شدیم. مرگ خیلی دلخراش و وحشتناکی بود. تمام جنازه ها را مُثله کرده بودند، گوش و دماغ همه را بریده و پوست صورتشان را کَنده بودند.

من یک دستمال کاغذی برداشتم، یک تار سبیلم را کَندم و لای آن گذاشتم، دستمال را تا کردم، چسب زدم و به دست ماتسومورا دادم.

از دانشمندان کشور و از بعضی از دانشگاه ها به من نامه نوشتند: آقا! این قضیه را شما این‌ قدر نگوئید، این واقعیت ندارد؛ این جور نیست!

به راجیو گاندی گفتم: اگر بمبئی اشغال شود، چه کار می کنید؟ گفت: ما همه اشغالگران را به دریا می ریزیم و آنها را می کُشیم.‌‌‌‌

شهید بهشتی به ما گفتند: زمانی که محمد آقا را دیدم بغل باز کردم و او را در آغوش گرفتم و گفتم محمد آقا خوش آمدی!

حضرت امام پیش از انقلاب از من شناختی داشتند، زیرا از طرف انجمن مهندسان به قم برای دیدار ایشان رفته بودیم و فعالیت‌ هایی را که تا آن زمان انجام داده بودم.

محمد منتظری اعلامیه ای علیه آقای بهشتی نوشتند و ایشان را به راسپوتین تشبیه و به عنوان فردی خشن و طرفدار خشونت متهم کردند.

عده ای هم دنبال اینها می گشتند و قصد کشتنشان را داشتند که ما با بلندگو اعـلام کـردیـم که حضرت آیت الله طالقانی فرموده اند که با اینها کاری نداشته باشیم.

گفتند که: شیخ علی تهرانی در مشهد از آقای بهشتی انتقاد کرده بود که ایشان زندگی اشرافی دارد و زی طلبگی را رعایت نمی‌کند.

گفتم: بنده را امام بسوى شما فرستاده تا از شما در دفاع از آرمان های امام و انقلاب بیعت بگیرم. در این هنگام نمازگزاران فریاد زدند: ما اهل کوفه نیستیم امام تنها بماند.

مهندس بازرگان در تمام مدت از دولت حقوق نگرفت و می‌گفت: فقط یک حقوق حق من است، آن‌ هم حقوق بازنشستگی دانشگاه است.

وقتی خدمت امام رسیدم و خواستم دست ایشان را ببوسم، در همان لحظه فرمودند: این حسام الدین امامی کیست؟ گفتم: مفسر سیاسی و مترجم است.

وقتی در تهران مطلب را به امام گفتم، آن مرد با عظمت و با ابهّت و آن کوه صبر و حلم، چنان در هم و منقلب شد که تعجّب کردم!

شایع کرده بودند که زمانی که بهشتی از آلمان برگشته، دو هواپیما اجناس لوکس برای منزلش آورده و در خانه‌ اشرافی زندگی می‌کند و دارای نوکر و کلفت است.

در بین همین شهدای همدان، یک سردار سپاهی وجود داشت که وقتی مادرش از او پرسید تو در سپاه چه کاره‌ای، جواب داد: جاروکشی می‌کنم.

امام فرمودند: اصولا بین دو مسلمان مرزی وجود ندارد؛ اما این نیست که ما برای کشور خودمان مرزی قائل نشویم. ما مرز ایران را مقدس می‌دانیم.

غزل یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور را با همان آهنگی که غلامحسین بنان، تصنیف تا بهار دلنشین آمده سوی چمن را خوانده است، تصنیف‌وار خواندم.

امام فرمودند: کدامتان چهره او را می‌دید؟ مقصود معظم له این بود که کدام یک مراقب تغییرات و عکس‌العمل گورباچف بودیم.

آقای مهندس بازرگان حکم داد که به سازمان تربیت‌ بدنی ایران بروم و هرچه گفتم: من فقط شش ماه کار اداری کرده‌ ام و بلد نیستم قبول نکرد.

گورباچف دست خود را به طرف من دراز کرد و گفت: من برای دست دادن به سوی شما دستم را دراز نکرده‌ام، بلکه به سوی مادر انقلاب دستم را دراز کرده‌ام.

آقای عزت الله سحابی در مجله «ایران فردا» نوشته بودند که مهدوی کنی فتوا آورده است که به هر طریق ممکن باید آقای ناطق نوری را از صندوق ها بیرون آورید.

امام نگاهی کردند، گفتند: این حرف ها چیست! شما بگوئید بروند بجنگند، خدا می رساند، درست می کند، هیچ طور نمی شود.

آقای توسلی تماس گرفتند که امام فرمودند: ما مرد جنگیم و نگذارید این‌گونه اشعار خوانده شود.

نزدیک‌های غروب با دکتر کاظمی آنجا بودیم که گفت: دکتر ملک افضلی زنگ زد گفت کانگراچولیشـن، یعنی تبریک می‌گویم.

اوضاع و احوال آنقدر به هم ریخته و آشفته بود که حتی فرصت باز کردن بند پوتین هایمان را هم نداشتیم و با پوتین نماز می خواندیم.

من خودم روی تخت شلاق خوابیدم، گفتم: تو را به امام زمان، بیا به من ده تا شلاق بزن، من قیامت طاقت ندارم. گفت: نمی زنم. گفتم: باید بزنی.

متن حکم را آقای هاشمی رفسنجانی خواندند. آقای مهندس بازرگان در پاسخ به سخنان آقای خمینی و حکم نخست وزیری مطالبی را بیان کردند.