در آن دوران، امید همه مردم و جوانان نجف، کربلا و بسیاری از شهرهای عراق به انقلاب ایران بود. آن موقع من در دانشگاه بغداد تحصیل می کردم و خاطرم هست که ما دانشجویان، امیدوار بودیم که امام خمینی در آینده بیاید و کشور ما را از دست بعثی ها نجات دهد. به خصوص که با توجه به حضور چند ساله امام در نجف، می دانستیم امام از ظلم بعثی ها کاملا خبر دارد و دانشجویان عراقی پیش خود می گفتند بعید است که امام خمینی، عراق و نجف را فراموش کند و خلاصه آنکه دل جوانان عراق، با انقلاب اسلامی ایران بود.
ما در آن دوران اخبار انقلاب را از رادیو از جمله رادیو مونته کارلو فرانسه دنبال می کردیم. وقتی انقلاب شد، عکس امام خمینی را در دانشگاه پخش کردم. البته این کار در شرایط ویژه و دشواری انجام می شد زیرا فضای اختناق شدیدی حاکم بود. اگر یک جوان یک کلمه حرف می زد، بعثی ها پدر و مادر و خواهرش را می گرفتند. اگر اعتراف نمی کرد، جلوی فرد به مادر و خواهرش تعدی می کردند.
در نجف، مرحوم آقای رضوانی همسایه ما بودند. وقتی امام رفتند فرانسه، مرحوم رضوانی کارهای دفتر امام در نجف را انجام می داد و بعدا حکومت عراق ایشان را اخراج کرد. یادم هست عکس امام و کتاب حکومت اسلامی را از پسر ایشان می گرفتم و به دانشگاه بغداد می بردم و بین دانشجویان توزیع می کردم.
در دانشگاه بغداد، حتی سنی ها به امام احترام می گذاشتند؛ به خصوص این اقدام امام که بعد از پیروزی انقلاب، سفارت اسرائیل در تهران را بست و سفارت فلسطین را ایجاد کردند، تاثیر خیلی خوبی روی جوانان و فرهیختگان عراق گذاشته بود و استقبال زیادی از این اقدام کردند. البته بعثی ها کار تبلیغاتی علیه امام و انقلاب می کردند و بعدا جنگ شد اما یادم هست که همه حتی سنی ها به شخصیت امام احترام می گذاشتند و علاوه بر امام به بزرگان انقلاب همچون مرحوم بهشتی، آیت الله خامنه ای، مرحوم طالقانی و دیگران ارادت داشتند. اینها چهره هایی بودند که در عراق مورد توجه بودند و جوانان، نماز جمعه های تهران را پیگیری می کردند. می گفتند ایران دارد بین دین و زندگی جمع می کند و به خصوص شهید بهشتی را به عنوان یک متفکر قبول داشتند.
در آن دوران در نجف، آیت الله العظمی خویی در مسجد الخضراء نماز می خواندند. من خودم در این مسجد حضور داشتم که بعد از نماز، یک نفر با صدای بلند اعلام کرد که انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی پیروز شد و همه تکبیر گفتند و راهپیمایی شکل گرفت که البته به دلیل فضای خفقان بعثی، محدود بود اما با این حال شادی مردم عراق از پیروزی انقلاب را نمی شد پنهان کرد و مردم، عکس امام را در نجف پخش می کردند. در همان سال استعمار و آمریکا دیدند باید حسن البکر از رئیس جمهوری عراق کنار برود و صدام حسین رئیس جمهور شد تا در مقابل این حماسه و روحیه انقلابی که شکل گرفته بود بایستد تا حرکت شهید صدر در عراق به نتیجه نرسد و در سال های بعد همه تلاششان این بود که جلوی این موج گرفته شود.
بازدیدها: ۰
