یک بار امام بنی صدر، اعضای نهضت آزادی و ما را دعوت کردند و در اتاق کوچکی نشستیم و شروع به نصیحت کردند. نصیحت های بی طرفانه ای از جهنم، بهشت، خدا و قیامت گفتند. ما هم خدمت امام مؤدب بودیم.

من اجازه صحبت خواستم و گفتم: حرف هایی که شما می زنید، خود من می خواستم به شما بگویم، حالا شما به ما فرمودید. بالاخره شما با دو گروه مواجه هستید که ما بر اساس نظرات فقهی شما و همان فقه جواهری که شما می گویید، کارهای اینها را با اسلام منطبق نمی بینیم و این هم نظرات شماست.

گفتم: شما از نظراتتان که برنگشتید و فتاوای شما هست. ما شما را قبول داریم و همراه شما می آییم. صـریح بگویید و اگر این راه را می پسندید، به اینها بگویید.

وقتی امام حرف های مرا شنیدند، نگاه ملاطفت آمیزی کردند و چیزی نگفتند. جلسه با محبت تمام شد. بعد، نتیجه آن صحبت را در عمل دیدیم.