در وزارت امور خارجه رسـمی است که وقتی شخصی به وزارت امور خارجه منصوب می شود با تمام سفرای کشورهای مقیم، جلسه معارفه برگزار می کند، سپس وزیر کنار در خروجی قرار می گیرد و با تک تک سفرا دست می دهد و خداحافظی می کند و به این ترتیب به صورت رسمی کار دیپلماتیکش آغاز می شود.
آن زمان که مهندس موسوی به وزارت امور خارجه منصوب شد، چنین جلسه ای تشکیل گردید و ایشان سخنرانی کرد و در شرایط آن روز که مواضع انقلابی بر ادبیات دیپلماتیک غلبه داشت با قدرت مواضع ضد آمریکایی اش را نمایان ساخت. آقای مهندس موسوی در واقع سخنانش را این گونه شـروع کرد: خوشحالم که آمریکایی نیستم، خوشحالم که در آمریکا به دنیا نیامده ام. من یک ایرانی ام و …
و بعد هم خیلی جدی مواضع ضد آمریکایی خود را نشـان داد. روز بعد از این جلسه از ایشـان سؤال شد که با مشخص شدن موضع شما نسبت به آمریکا حال موضع تان نسـبت به شوروی چیست؟
مهندس موسوی هم صریح اعلام کرد که موضع ما را مردم مشخص کرده اند. همان طور که مردم مرگ بر آمریکا می گویند، مرگ بر شوروی هم می گویند و طبیعی است که موضع ما نیز همان موضع مردم است.
حالا تصور کنید وزیر امور خارجه یک کشور اعلام می کند که موضعش همان شعار مرگ بر شوروی است؛ چیزی که روس ها نسبت به آن حساسیت داشتند، پس با همان حساسیت، سفیر شوروی بلافاصله از من درخواست ملاقات کرد. او وقتی مرا دید با ناراحتی نسبت به اظهارات وزیر امور خارجه اعتراضی قریب به این مضمون کرد که وزیر امور خارجه نباید نسبت به کشـوری که با آن ارتباط دارد چنین بگوید.
ما هم طبق معمول یکی از کارهایمان این بود که این مسائل و اظهارات را تبیین و توجیه کنیم، بنابراین شروع کردم به تبیین سخنان مهندس موسوی و اینکه برداشت سفیر، برداشت درستی نیست و منظور آقای مهندس موسوی اصلا به معنای مرگ بر شوروی نیست، بلکه ایشان می خواستند این مفهوم را برسانند که جمهوری اسلامی اساسا با سلطه مخالف است حال فرقی نمی کند، این سلطه آمریکا باشد یا سلطه شوروی یا هر کشور دیگر.
بعد هم بلافاصله از سفیر پرسیدم: آیا کشور آقای سفیر به دنبال سلطه بر ایران است؟
و او بی درنگ گفت: نه! اصلا نیستیم.
گفتم: خب اصلا مخاطب سخن ایشان قرار نمی گیرید.
با این گفت و گو سفیر دانست که بالاخره باید قانع شود و اصلا روابط دو کشور چنین ایجاب می کرد که این توجیهات را که در واقع توجیه ناپذیر هم هست، بپذیرد.
